Tydzień Welesa nie był czasem świętowania na pokaz. Nie rozpalano wielkich ognisk, nie wznoszono toastów, nie wołano bogów głośnym głosem. To był okres, w którym Słowianie schodzili z drogi. Zatrzymywali się. Zwalniali kroku, jakby czuli, że ziemia pod stopami mówi ciszej, ale za to prawdziwiej. Wiedziano, że Weles nie przychodzi do tych, którzy krzyczą. Przychodzi do tych, którzy potrafią słuchać.
Dom w tym czasie stawał się miejscem szczególnym. Ogień w palenisku podtrzymywano równomiernie, bez gwałtownych ruchów, bez nadmiaru. Uważano, by nie gasić go nagle, bo ogień był świadkiem. Pamiętał słowa, emocje i myśli. Dlatego w Tygodniu Welesa mówiono mniej, a jeśli już, to tylko to, co naprawdę miało znaczenie.
Dawni Słowianie wierzyli, że w tym czasie granica między światem żywych a Nawii staje się cieńsza. Nie oznaczało to strachu, raczej szacunek. W domach zostawiano drobne dary dla przodków. Kromkę chleba, garść kaszy, miód, czasem kubek wody lub mleka. Nie jako ofiarę w sensie lęku, lecz jako gest pamięci. Bo to, co pamiętane, nie błądzi.
Sny w Tygodniu Welesa traktowano poważnie. Przed snem porządkowano myśli, unikano ciężkich rozmów, a przy posłaniu kładziono przedmiot związany z rodem albo ziemią. Kamień, kawałek drewna, kość, coś, co miało ciężar. Wierzono, że sny w tym czasie nie są przypadkowe. Że niosą wskazówki, ostrzeżenia albo odpowiedzi, które wcześniej nie chciały się pokazać.
Ten tydzień był czasem domykania spraw. Nie zaczynano nowych prac, nie składano obietnic na przyszłość. Naprawiano to, co od dawna było pęknięte. Relacje, zobowiązania, myśli. Jeśli trzeba było coś pożegnać, robiono to wtedy, w ciszy, bez świadków. Weles patronował przemianie, a przemiana wymaga odwagi, nie pośpiechu.
Ciała również słuchano uważniej. Odpoczywano więcej, jedzono prosto, ciężkie prace odkładano, jeśli było to możliwe. Choroba nie była traktowana jak wróg, lecz jak znak, że coś w porządku świata się przesunęło. W Tygodniu Welesa nie walczono z nią na siłę. Raczej pytano, co chce powiedzieć.
Ważnym zwyczajem było wychodzenie na chwilę do lasu lub na skraj osady. Nie po to, by coś zrobić, ale by być. Weles był bogiem dzikiej natury, wilgoci, podziemi i bogactwa ukrytego pod powierzchnią. Kontakt z ziemią, z drzewami, z ciszą miał pomóc odnaleźć własne miejsce między tym, co znane, a tym, co nieoswojone.
Ten tydzień nie obiecywał ulgi. Obiecywał prawdę. A prawda, choć bywa ciężka, porządkuje więcej niż tysiąc pocieszeń. Dawni Słowianie wiedzieli, że kto przejdzie przez czas Welesa uczciwie, z szacunkiem dla ciszy i cienia, ten wyjdzie z niego lżejszy, nawet jeśli nie od razu szczęśliwszy.
Bo Weles nie uczył, jak wygrywać. Uczył, jak nie uciekać. Jak spojrzeć w to, co niewygodne, i wrócić z tego miejsca z czymś, co naprawdę ma wartość.
Jeśli te słowa zostały z Tobą choć na chwilę,
możesz postawić mi wirtualną kawę,
jako cichy znak, że było warto się tu zatrzymać.
